“Of ik mee wil als begeleider, naar een middag van
FC Twente”, vraagt Joke van het zorgcentrum de Losserhof.
“ De spelers van FC Twente spelen samen met bewoners van de Losserhof en het Bouwhuis uit
Enschede een toernooi en RinTinTin maakt de muziek” Ik
heb niet zoveel met voetbal. Opgegroeid in Almelo vlakbij het veld van Herácles
is er wel enige sympathie voor die club, alhoewel het ondenkbaar was dat ik op
zondagmiddag naar een wedstrijd van Heracles zou mogen kijken. Voetballen op
zondag was toen nog zonde en mijn vader zei: “je kijkt niet naar iets wat
zondig is”. In Twente verscheen later nog een club van enige importantie en wel
FC Twente. Wij
Almeloërs hadden er niets mee. Enschede, weet je wel. RinTinTin
is de muziekband van het Twentse zorgcentrum Losserhof en in die band speelt
Owen, ons pleegkind. Owen (37) heeft het syndroom van Down. Hij is lief, praten
kan hij niet, dat is hij in de loop der jaren kwijtgeraakt. De Losserhof is
zijn huis. Owen kan niet veel, maar goed op een trom slaan kan hij wel. Hij is
dan ook bij RinTinTin aangesteld als eerste paukenist. Van de bewoners van de
Losserhof zei men vroeger dat ze geestelijk gehandicapt waren, wat later waren
ze verstandelijk beperkt en nu zijn het mensen met mogelijkheden. Ik kan me
daar wel in vinden. In de bus naar het
veld van FC Twente zit de stemming er goed in. Sommigen hebben alvast hun
voetbaltenue aangetrokken en lopen het gangpad op en neer om de spieren warm te
houden. Anderen oefenen onverstaanbare strijdkreten of zingen luidkeels dat ze
nog lang niet naar huis toe gaan. Owen
kijkt uit het raam. De wereld gaat langs hem heen.
 |
Het is koud op het veld. Het sneeuwt. Er wordt met
passie gevoetbald. Ieder team is aangevuld met een paar spelers van FC
Twente. De keeper van FC Twente heeft de
grootste moeite om ook maar één bal te
stoppen. Keer op keer wordt hij gepasseerd door onze jongens en meisjes. Wij
hebben een eenvoudige tactiek en wel die van de massale aanval, want als je
wilt winnen moet je scoren. Logisch toch? Dat onze achterhoede daardoor zwak
komt te staan is van geen belang. Uitslagen van 11-13 zijn heel gewoon.
Ondertussen zweept RinTinTin de stemming verder op. Het is een feest van passie
en strijdlust. Groot verdriet bij een nederlaag en uitbundige vreugde bij een
overwinning, want het gaat om de knikkers. Op een tafel staan bekers, bekertjes
en medailles. Bij de prijsuitreiking bedenkt Owen dat hij ook recht heeft op
een prijs en banjert naar de tafel en pikt een beker mee. Ik kan hem niet aan
zijn verstand brengen dat muzikanten tot de orde van dienaren behoren en geen
bekers verdienen op een voetbaltoernooi en dat de beker ingeleverd moet worden.
Hij is ontroostbaar. Pas als ik een grote zak chips weet te veroveren breekt
zijn lach weer door.
In de bus terug, wordt ik ondergedompeld in de
feestvreugde. Sommigen waren kampioen geworden en anderen bijna. Luidkeels wordt gezongen dat ze nog lang niet thuis zijn. Ik juich en zing wel een beetje mee maar voel me toch geremd. Wat is er
verloren gegaan in de loop van mijn leven. Waar is die kinderlijke vreugde ? Mijn verstand zit mijn uitbundigheid
in de weg, denk ik. Wie is hier eigenlijk
beperkt?
Ik ben de voetballers van FC Twente dankbaar en denk
aan de woorden van Jezus: “Ik verzeker jullie, alles wat je voor één van de
minste mijner broeders of zusters hebt
gedaan, heb je voor Mij gedaan”
Het was een mooie dag.
